اصفهان23

با دیده شوق اصفهان را دیدم/ آثار قشنگ باستان را دیدم/ با نصف دگر، دگر مرا کاری نیست/ صد شکر که این نصف جهان را دیدم

آثار تاریخی اصفهان - مسجد امام علی علیه السلام یا مسجد سلطان سنجر
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۳:٥٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳٠ شهریور ۱۳۸۸
 

بنای تاریخی و ارزشمند مسجد علی در حقیقت بنایی است که ریشه ای سلجوقی دارد و نام بنا در آن عصر مسجد سلطان سنجر یا مسجد سنجریه بوده است. این مسجد در خیابان هارونیه و در مجاورت مقبره ی هارون ولایت واقع گشته است.

حیاط مسجد امام علی علیه السلام

مناره ای که در کنار این مسجد قرار دارد، متعلق بودن آن به عصر سلجوقی را اثبات می کند. بعد از ویران شدن مسجد به دلیل قدمت در سال 929 هجری قمری، و در زمان شاه اسماعیل اول، فردی به نام میرزا شاه حسین وزیر مسجد کنونی را جایگزین کرده و تنها بخشی که هنوز از دوره سلاجقه باقی مانده همان مناره می باشد که در بطن مسجد علی قرار گرفته است.

مناره مسجد امام علی علیه السلام


 
 
آثار تاریخی اصفهان - مدرسه چهارباغ یا مدرسه سلطانی یا مدرسه مادرشاه
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ٤:۳۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ شهریور ۱۳۸۸
 

در ضلع شرقی خیابان چهارباغ بنای باشکوه و نفیسی است که می توان آن را آخرین بنای مهم و با عظمتی دانست که در عصر صفویان در اصفهان ساخته شد.

تصویر مدرسه چهارباغ پشت اسکناس قدیمی ده تومانی ایران

این مدرسه که «مدرسه سلطانی» و «مدرسه مادر شاه» و «مدرسه امام صادق (علیه السلام)» نیز نامیده می شده در زمان سلطنت شاه سلطان حسین آخرین حکمران سلسله صفوی احداث گردید. تاریخ شروع عمارت 1116 هجری قمری و سال اتمام آن 1126 هجری قمری است.

ورودی مدرسه از ضلع شرقی خیابان چهارباغ

 

 

هیچ یک از آثار موجود در اصفهان به اندازه مدرسه چهارباغ، (کلکسیون کاشیکاری ایران) جهانگردان و سیاحان و بازدید کنندگان خارجی را تحت تأثیر جاذبه های خود قرار نداده است. این مطلب را نوشته ها و خاطرات آنان تأیید می کند. بطوریکه برخی از آنها مدرسه را با عبارتی همچون سحر آمیز، جذاب و دلپذیر توصیف کرده اند.

از جمله این سیاحان: اوژن فلاندن، دیولافوا، کنت دوگوبینو هستند که مدرسه چهارباغ را شاهکار مسلم معماری دوران صفوی به حساب آورده اند.

کنت دوگوبینو شرق شناس فرانسوی


 
 
آثار تاریخی اصفهان - مسجد رحیم خان و مقبره آیت الله سید حسن مدرس
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۳ شهریور ۱۳۸۸
 

این مسجد بعد از مسجد سید بزرگترین مسجد اصفهان است و در واقع می توان آنرا پنجمین مسجد بزرگ و با شکوه اصفهان دانست که در ابتدای محله نوی شیرازی ها و متصل به محله در بکوشک قرار گرفته است.

نکته: مطالبی که در سایت شهرداری اصفهان درباره ی مسجد رحیم خان نوشته شده دارای اشتباهات بسیار بزرگی است. برای نمونه محل قرار گیری مسجد در آن سایت «محله نوی خواجو» نوشته شده استتعجب در حالی که همه ی مردم اصفهان می دانند «محله نوی خواجو» در نزدیکی پل خواجو است و ربطی به خیابان طالقانی ندارد.

مسجد رحیم خان اصفهان

مسجد از آثار بعد از صفویه است . بانی آن مرحوم « آقا سید حسن مدرس میر محمد صادقی »(متوفی 1273 ق) است و پس از فوت وی ، « محمد رحیم خان بیگلر بیگی امین الرعایا » و برادرانش « محمد کریم خان وکیل الرعایا » و « محمد حسین خان امین الرعایا » هر یک پس از دیگری اقدام به تکمیل ساختمان مسجد پرداختند . سال پایان ساخت مسجد 1304 هـ ق است و در سالهای اخیر نیز توسط مردم تزئینات و کاشی کاری شده است .


 
 
آثار تاریخی اصفهان - مسجد سید
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٠ شهریور ۱۳۸۸
 

مسجد سید اصفهان به دلیل وجود تزئینات بسیار جالب گل و بوته و اسلیمی و وجود خط بنائی و دیگر خطوط از استادان نامدار عصر قاجار در زمره یکی از شاهکارهای معماری عصر قاجار قرار دارد که در گوشه گوشه آن شگردهای جالب معماری و تزئینات بسیار عالی خود نمایی می کند.

این بنا زیر نظر مرحوم حجت الاسلام سید محمد باقر شفتی معروف به سید ساخته شده است که وجه تسمیه مسجد نیز هست.


 
 
آثار تاریخی اصفهان - مسجد حکیم یا مسجد جامع رنگرزان
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱٢:٥۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ شهریور ۱۳۸۸
 

مسجد حکیم اصفهان در انتهای بازار رنگرزان واقع شده است و در دورهٔ شاه عباس دوم به دست پزشک او حکیم محمد داوود در محل ویرانه‌های مسجد جامع دیلمی جورجیر یا مسجد صاحب اسماعیل بن عباد از قرن چهارم هجری بنا شده است.

کتیبه‌های سردرها و ایوانهای داخل این مسجد به سالهای ۱۰۶۷ تا ۱۰۷۳ هجری قمری مورخ است و آنها محمدرضا امامی خوشنویس معروف عصر صفویه نوشته است. سردر مسجد جوجیر در شمال غربی این مسجد قرار دارد. مسجد دیلمی جورجیر «مسجد جامع صغیر» نام داشته و در نیمهٔ دوم قرن چهارم هجری مسجدی زیبا و باشکوه بوده است.

مسجد حکیم اصفهان

سر در قدیمی مسجد با قدمت 1000 ساله یکی از آثار طراز اول صدر اسلام به شمار می رود.
از دلایل شهرت این مسجد علاوه بر فرم و ساختار گلی مسجد وجود خطوط بنایی در گوشه های این اثر نفیس و کم نظیر است.
کاشیکاری های زیبا و خطوط متنوع کار اساتید نامدار عصر صفویه، این مسجد را در زمره یکی از شاهکارهای معماری اسلامی قرار داده است.
این مسجد با شکوه در محل مسجدی واقع شده که در دوران حکومت دیالمه آن را جورجیر می نامیده اند. و چون در انتهای بازار رنگرزان واقع بوده به جامع رنگرزان نیز معروف بوده است. امروز جز سردر این مسجد اثری بر جای نمانده است. در نمای این سردر اختلاف سطح ها را با نوعی اندود پر کرده بودند که پس از زدودن اندودها طرح های بسیار جالب توجهی نمودار گشته است. این سردر نفیس و با شکوه با 1000 سال قدمت یکی از آثار طراز اول صدر اسلام به شمار می رود. مسجد حکیم در زمان سلطنت شاه عباس دوم صفوی ساخته شده است. علت نامگذاری این مسجد به « حکیم » این بوده که بانی مسجد « محمد داوود » نامی بوده که به طبابت اشتغال داشته و حکیم داوود نامیده می شده است.


 
 
آثار تاریخی اصفهان - مسجد جمعه یا مسجد جامع اصفهان
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸۸
 

مسجد جمعه یا مسجد جامع اصفهان از مهم‌ترین و قدیمی ترین ابنیه مذهبی ایران است. کاوشهای باستانشناسی نشان از آن دارد که احتمالا این مسجد پیش از تسلط اعراب بر این شهر، مرکز مذهبی مهم شهر بوده و به صورت یکی از آتشکده های شهر اصفهان کاربری داشته است. کشف یک پا ستون، با تزیینات دوره ساسانیان، در منطقه شمالی مسجد، وجود بنایی قبل از اسلام را تایید می‌کند. درباره تاریخچه تغییر و تحولات مسجد اختلاف نظر هایی وجود دارد ولی به نظر می‌آید ساخت مسجد جامع به قرون اولیه هجری و در زمان عباسیان بوده که در قرن سوم هجری محراب آن تخریب و جهت قبله آن اصلاح شده است.

نکته جالب توجه در معماری این مسجد آنست که بخش‌های گوناگون آن در طول نزدیک به دوهزار سال شکل گرفته اند و طی این سالها همواره در حال مرمت و باز سازی بوده است که آخرین آنها بازسازی بخش تخریب شده بر اثر بمباران هواپیماهای عراقی در طول هشت سال جنگ ایران و عراق بوده است.

مهم‌ترین طرحهای توسعه در دوران آل بویه و صفویه صورت پذیرفته اند.

حیاط مسجد جمعه یا مسجد جامع اصفهان

پرفسور آرتور آپهام (باستان شناس) می نویسد: "من آن روز وقتی به تماشای مسجد جامع اصفهان رفتم و در زیر این گنبد قرار گرفتم، متوجه شدم که تمام وجودم در تسخیر گنبد و مسجد است؛ چون در زیر این گنبد به خوبی می توان به شاهکار فنا ناپذیر و خلاقه ی ایرانی ها پی برد و به عظمت مسجد و گنبد آن اعتقاد پیدا کرد. من از آن به بعد، بار ها به مسجد جامع اصفهان رفتم و با تماشای گنبد این مسجد، زبان به تحسین گشودم و عشق و علاقه ی خود را به اصفهان و ایران روز افزون دیدم. به همین جهت می خواهم بعد از این که دیده بر هم نهادم جسدم را را در این خاک مقدس دفن کنند."


 
 
آثار تاریخی اصفهان - مسجد شیخ لطف الله
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ٥:٥٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ شهریور ۱۳۸۸
 

مسجد شیخ لطف‌الله (ساخته شده در ۱۶۰۲ - ۱۶۱۹ میلادی) یکی از مسجدهای تاریخی و شناخته شده شهر اصفهان است. این مسجد شاهکاری از معماری و کاشی‏کاری قرن یازدهم هجری است به فرمان شاه عباس اول در مدت هجده سال بنا شده و معمار و بنای مسجد استاد محمدرضا اصفهانی بوده است. تزئینات کاشی‏کاری آن در داخل از ازاره‏ ها به بالا همه از کاشی‏های معرّق پوشیده شده است. باستان‌شناسان خارجی در مورد عظمت معماری این مسجد گفته‏ اند: «به سختی می‏توان این بنا را محصول دست بشر دانست».

مسجد شیخ  لطف الله

شیخ‌ لطف‌الله جبل‌عاملی، پدر زن شاه عباس اول و از علمای‌ بزرگ‌ شیعه‌ در لبنان‌ امروزی‌ بود که‌ به‌ دعوت‌ شاه‌ در اصفهان‌ اقامت‌ گزید. این‌ مسجد به‌ منظور تجلیل‌ از مقام‌ او و برای‌ تدریس‌ و نمازگزاری‌ وی‌ احداث‌ شد.

 


 
 
آثار تاریخی اصفهان - مسجد امام یا مسجد شاه یا مسجد جامع عباسی
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۳:٠٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٤ شهریور ۱۳۸۸
 

مسجد امام یا مسجد شاه که به مسجد جامع عباسی نیز شهرت دارد یکی از مساجد میدان نقش جهان اصفهان است که در طی دوران صفوی ساخته شد و از بناهای مهم معماری اسلامی ایران به‌شمارمی‌رود. این بنا شاهکاری جاویدان از معماری، کاشی‌کاری و نجاری در قرن یازدهم هجری است.

مسجد شاه یا مسجد امام یا مسجد جامع عباسی

این مسجد که در ضلع جنوبی میدان امام قرار دارد در سال ۱۰۲۰ هجری به فرمان شاه‏ عباس اول در بیست و چهارمین سال سلطنت وی شروع شده و تزئینات و الحاقات آن در دوره جانشینان او به اتمام رسیده است.

مسجد شاه یا مسجد امام یا مسجد جامع عباسی

معمار مهندس آن استاد علی‏اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان محب‏علی بیک الله بوده‌اند. و خوشنویسانی چون علیرضا عباسی، عبدالباقی تبریزی، محمد رضا امامی، محمد صالح امامی در آن کتیبه‌نگاری کرده‌اند.


 
 
Vank Cathedral
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱:٥٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸۸
 

Holy Savior Cathedral (Armenian: Սուրբ Ամենափրկիչ Վանք, Surp Amenaprgich Vank; Persian: Kelisa-ye Vank or Amenapergich; ), also known as Vank Cathedral and The Church of the Saintly Sisters, is the most visited cathedral in Isfahan, Iran. Vank means "cathedral" in the Armenian language.

Vank Cathedral

Vank Cathedral was one of the first churches to be established in the city's Jolfa district by Armenian immigrants settled by Shah Abbas I after the Ottoman War of 1603-1605. The varying fortunes and independence of this suburb across the Zayandeh River and its eclectic mix of European missionaries, mercenaries and travelers can be traced almost chronologically in the cathedral's combination of building styles and contrasts in its external and internal architectural treatment.

reference: wikipedia


 
 
Joui Bridge
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱:٤٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸۸
 

Joui Bridge ( Persian: Pol-e Joui ), also called the Choobi Bridge, is a bridge in Isfahan, Iran. It is one of Isfahan's oldest bridges and was built in 1665, during the Safavid era.

Joui Bridge

The Joui Brdige is located between Khaju and Ferdowsi bridges. It is 147 meters long and 4 meters wide, with 21 arches. It was built during the reign of Shah Abbas II to irrigate and inter-relate the kings gardens on both sides of the river. The bridge and the two parlours within were for the exclusive use of the shah and his courtiers. Nowadays the parlours are being used as tea houses.

Joui Bridge

Joui Bridge

reference: wikipedia


 
 
Khaju Bridge
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱:٢٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸۸
 

Khaju Bridge (Persian: pol-e khajoo) is one of the most famous bridges in Isfahan, Iran and has roused the admiration of travellers since the 17th century. Shah Abbas II built it on the foundations of an older bridge around 1650. It has 23 arches and is 105 metres long and 14 metres wide. It links the Khaju quarter on the north bank with the Zoroastrian quarter across the Zayandeh River. It also functions as a weir; the downstream side is formed as a series of steps carrying the water to a much lower level.

khajoo bridge

The pass way of the bridge is 7.5 meters wide, made of bricks and stones with 21 larger and 26 smaller inlet and outlet channels. The pieces of stone used in this bridge are over 2 meters long and the distance between every channel and the ceiling base is 20 meters. The existing inscriptions suggest that the bridge was repaired in 1873.

Biglar-Beigi part in the middle of khajoo bridge

Khaju is one of the bridges that regulate the water flow in the river because there are sluice gates under the archways over the river. When the sluice gates are closed, the water level behind the bridge is raised to facilitate the irrigation of the many gardens along the river upstream of this bridge.

under the bridge

On the upper level of the bridge, the main central aisle was utilized by horses and carts and the vaulted paths on either side by pedestrians. Octagonal pavilions in the center of the bridge on both the down and the upstream sides provide vantage points for the remarkable views. The lower level of the bridge may be accessed by pedestrians and remains a popular shady place for relaxing.

north entrance

some other pictures

khajoo bridge

khajoo bridge

reference: wikipedia


 
 
Si-o-se Pol
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱:۱٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸۸
 

The Si-o-se Pol (Persian [siː oˈseh pol], which means 33 Bridge or the Bridge of 33 Arches), also called the Allah-Verdi Khan Bridge, is one of the eleven bridges of Esfahan, Iran. It is highly ranked as being one of the most famous examples of Safavid bridge design.

Commissioned in 1602 by Shah Abbas I from his chancellor Allahverdi Khan Undiladze, an Iranian ethnic Georgian, it consists of two rows of 33 arches. There is a larger base plank at the start of the bridge where the Zayandeh River flows under it, supporting a tea house.

si o se pol

some other pictures

si o se pol

north view

under view


 
 
Sheikh Lotf Allah Mosque
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱:٢۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ شهریور ۱۳۸۸
 

Sheikh Lotf Allah Mosque (Masjed-e Sheikh Lotf-o-llah in Persian) is one of the architectural masterpieces of Safavid Iranian architecture, standing on the eastern side of Naghsh-i Jahan Square, Isfahan, Iran.

Sheikh Lotf Allah Mosque

It was built in 1615 by the orders of Shah Abbas I of the Safavid dynasty.

Sheikh Lotf Allah Mosque

The architect (Mimar) of the edifice was Muhammad Reza ibn Ustad Hosein Banna Isfahani. He finished construction of the mosque in 1618.

Sheikh Lotf Allah Mosque

Sheikh Lotf Allah Mosque

Reference: Wikipedia


 
 
Shah Mosque
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ٤:٠٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ شهریور ۱۳۸۸
 

The Shah Mosque or Imam Mosque(Persian: Masjed-e Shah or Masjed-e Imam) is a mosque in Isfahan (Eşfahān), Iran standing in south side of Naghsh-i Jahan Square.

Shah Mosque

Built during the Safavids period, it is an excellent example of Islamic architecture of Iran, and regarded as the masterpiece of Persian Architecture.

Shah Mosque

The Shah Mosque of Esfahan is one of the everlasting masterpieces of architecture in Iran and all over the world.

Shah Mosque

It is registered along with the Naghsh-i Jahan Square as a UNESCO World Heritage Site. Its construction began in 1611, and its splendor is mainly due to the beauty of its seven-color mosaic tiles and calligraphic inscriptions.

Reference: Wikipedia


 
 
Chehel Sotoon
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۳:٢۳ ‎ب.ظ روز شنبه ٧ شهریور ۱۳۸۸
 

Chehel Sotoun (also Chehel Sotoon) is a pavilion in the middle of a park at the far end of a long pool, in Isfahan, Iran, built by Shah Abbas II to be used for the Shah's entertainment and receptions. In this palace, Shah Abbas II and his successors would receive dignitaries and ambassadors, either on the terrace or in one of the stately reception halls.

Chehel Sotoon Palace

The name, "Forty Columns," was inspired by the twenty slender wooden columns supporting the entrance pavilion, which, when reflected in the waters of the fountain, are said to appear to be forty.

Chehel Sotoon Palace

As with Ali Qapu, the palace contains many frescoes and paintings on ceramic. Many of the ceramic panels have been dispersed and are now in the possession of major museums in the west.

Chehel Sotoon Palace

They depict specific historical scenes such as a reception for an Uzbek King in 1646, when the palace had just been completed; a banquet in honor of the Emir of Bukhara in 1611; the battle of Chalderan against the Ottoman Sultan Selim I in 1514 in which the Persians fought without firearms; the welcome extended to the Mughal Emperor, Humayun who took refuge in Iran in 1544; the battle of Taher-Abad in 1510 where the Safavid Shah Ismail I vanquished and killed the Uzbek King. A more recent painting depicts Nadir Shah's victory against the Indian Army at Karnal in 1739. There are also less historical, but even more aesthetic compositions in the traditional miniature style which celebrate the joy of life and love.

Reference: Wikipedia