اصفهان23

با دیده شوق اصفهان را دیدم/ آثار قشنگ باستان را دیدم/ با نصف دگر، دگر مرا کاری نیست/ صد شکر که این نصف جهان را دیدم

مناره های اصفهان - مناره ساربان
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳٠ بهمن ۱۳٩٢
 

منار ساربان در شمال محله جوباره (بخش یهودی‌نشین قدیم اصفهان) واقع شده‌است و از زیباترین منارهای عهد سلجوقی می‌باشد که دارای تزئینات آجری و کاشی کاری است و در قرن ششم هجری بنا شده‌است. مناره حدود ۵۴ متر بلندی دارد و از ارتفاعات درون و پیرامون شهر به خوبی مشاهده می‌شود و معرف سبک خالص معماری دوران سلجوقی شهر تاریخی اصفهان در مجموعه آثار تاریخی آن دوره‌است.

مناره ساربان - اصفهان

 

بخش اول آن آجر چینی ساده‌است. بخش‌های دوم و سوم آن دارای تزیینات عالی آجری می باشد. بخش چهارم آن تاج اول مناره‌است که مقرنسهای آجری توأم با کاشی فیروزهای دارد و بسیار جالب و پر حالت است. بخش پنجم آن تزیینات آجری است. بخش ششم آن تاج دوم مناره‌است و بخش هفتم آن تارُک مناره است. در قاعده دو تاج این مناره دو کتیبه بسیار زیبا از بهترین رنگ فیروزه‌ای کاشی دیده و خوانده می‌شود.

این مناره به دلیل نشست نامتقارن در پایه‌های آن حدود هشت درجه به سمت جنوب شرقی از امتداد قائم منحرف شده است. این نشست نامتقارن می تواند به دلیل اختلالات موجود در شالودهٔ آن یا به دلیل تغییرات متوالی در سطح تراز ایستایی در سفره آب زیرزمینی و یا استفاده از چاهک‌های آب منازل اطراف باشد.

 

منبع: ویکی پدیا


 
 
مناره های اصفهان - مناره چهل دختران (گارلند)
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳٠ بهمن ۱۳٩٢
 

مناره چهل دختران (گارلند) مربوط به سدهٔ ۶ هجری قمری و در اصفهان، میدان قدس (طوقچی)، خیابان سروش، محله جویباره، واقع شده است. این اثر در تاریخ ۱۵ آذر ۱۳۱۴ با شمارهٔ ثبت ۲۳۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

در سال 1390 شهرداری اصفهان یک خیابان فرعی بین خیابان کمال و خیابان سروش مقابل مسجدالغفور احداث کرد به نام خیابان صاحب الزمان، این خیابان از کنار این منار رد شده است.

مناره چهل دختران اصفهان

باز کردن بخت دختران

داستان های جالبی در مورد این منار بیان میشود، گویا در گذشته اهالی اصفهان اعتقاد داشته اند که این منار بخت دختران را باز می کند، رسمی در گذشته رواج داشته به این شکل که دختران دم بخت یا یه کم از زمان بختشون گذشته مقداری گردو می خریدند و در پای و پله های این منار گردو ها را شکسته و همراه کشمش به عابران و مردم تعارف می کردند تا بختشان برای ازدواج باز شود.


 
 
محله های قدیمی شهر اصفهان - جویباره
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۸:۳٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳٠ بهمن ۱۳٩٢
 

جویباره اصلی ترین هسته اولیه شهر اصفهان است که منشأ آن به حکومت هخامنشی و مهاجرت یهودیان بابل به دستور کوروش بر می گردد. نقطه ای که یهودیان در آن رحل اقامت افکندند تا قرن پنجم هجری به دارالیهود معروف بوده است، امابعدها تغییر نام داد و به جهانباره و جویباره معروف گشت. البته برخی هم وجه تسمیه آن را به جاری شدن جویی در آنجا مربوط می دانند .
    جویباره در دوره های بعد از اسلام یکی از محله های شهر اصفهان شد و در دوران سلجوقی مرکزیتی برای شهر پیدا کرد که وجود آثار تاریخی کهن همچون منار ساربان و منار چهل دختران روشنگر این موضوع است . صفویان و قاجاریان اما با بی اعتنایی به این محله آن را به دست فرسودگی سپردند و حکومت پهلوی با کشیدن چند خیابان پیکر بافت قدیم را تکه تکه کرد و به این ترتیب محله جویباره اصفهان مورد بی مهری قرار گرفت و عملاً متروک ماند. این قضیه بویژه با مهاجرت ساکنان یهودی آن در سالیان قبل شدت و حدت بیشتری به خود گرفت . این محله امروز دیگر به طور کامل یهودی نشین نیست . خانواده های قدیمی تر از آن کوچ کرده اند و ساکنان فعلی آن بیشتر مهاجرانی هستند که به دنبال تأمین مسکن ارزان تر به محل کوچیده اند.

مختصات محله جویباره اصفهان

    جویباره در منطقه ۳ شهر اصفهان با وسعتی حدود ۷۰ هکتار، از شمال و شمال شرق به خیابان سروش، از جنوب به ولیعصر از شرق به سه راه ولیعصر و از غرب به خیابان علامه مجلسی می رسد. این محله از ۱۲ محله کوچک تر تشکیل شده که با ساخت ۲ خیابان هاتف و ولیعصر قسمتی از محله های کوچک یا در مسیر خیابان یا در سمت دیگر خیابان واقع شده اند و به هر جهت از بدنه اصلی جویباره جدا شده اند . همچنین با ساخت خیابان شرقی غربی، محله فوق به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شده است . از آنجا که محله در دل شهر اصفهان قرار دارد و به عنوان هسته اولیه شهر شناخته می شود بحث بهسازی و احیای این محور با هدف بهبود مسائل کالبدی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی گریبانگیر بافت قدیم، تقویت توریسم، تاکید بر سیاست تمرکز زدایی و انتقال فعالیت هایی در سلسله مراتبی پائین تر به پیرامون، تقویت ساختار درون شهری و احیای محور تاریخی اصفهان و پویایی مجدد محله از ۶ سال قبل در دستور کار سازمان نوسازی و بهسازی شهرداری اصفهان قرار گرفت.


 
 
محله های قدیمی شهر اصفهان
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ بهمن ۱۳٩٢
 

شهر اصفهان با پیشینه ای طولانی، دوران مختلفی را بر خود دیده است. در دل هر محله و کوچه پس کوچه ای، نشانه ای از گوشه ای از تاریخ این کشور به یادگار ثبت شده است. در هر زمان و دوره ای، بخشی از شهر بیشتر مورد توجه بوده و رونق بیشتری داشته است. زمانی در دوره سلجوقی، یک میدان، میدان اصلی شهر بوده و در هنگام دیگر در دوره صفوی، میدانی دیگر. به همین طریق محله های مختلف شهر هم تاریخ خاص خود و بناهای مربوط به دوران اوج خود را در بر دارند.

کنیسه عمو شعیا، قدیمی ترین کنیسه جویباره

بررسی تاریخ هر یک از این محله ها می تواند به شناسایی فرهنگ قدیمی مردم این شهر کمک کند و خواندن آن خالی از لطف نیست. بنابراین تصمیم گرفتم که به جمع آوری اطلاعاتی درباره محله های قدیمی اصفهان پرداخته و نتیجه آن را در این وب نوشت به دوستان تقدیم کنم. محله هایی مانند:

جویباره، جلفا، تل واژگون، کنگاز، لنبان، ماربین و ...


 
 
استاد حسن طاهری زاده مبتکر هنر سایه بازی
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱٢:٥٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ بهمن ۱۳٩٢
 

وی در سال 1352 در یک خانواده متوسط در محله بابا قاسم ؛خیابان هاتف اصفهان به دنیا آمد .او ششمین فرزند از هشت فرزند خانواده است و از زمان بچگی همراه پدرش به حجره در بازار می رفت.پدرش علاوه بر ورزش زور خانه ای ، اهل شعرو شاعری و موسیقی بود.دوستان پدرش که همگی اهل خواندن  و سرودن بودندو شور و حال فراوانی داشتندهمدم روزهایش شدند.او سواد خواندن و نوشتن نداشت ولی به واسطه هوشش محفوظات خوبی از شاعرانی همچون سعدی؛ حافظ و مولوی و دیگر اشعار را داشت تا جایی که اساتید دانشگاه در جایی که با مشکل روبه رو می شدند برای گرفتن پاسخ نزد وی می رفتند.

او به خاطر حضور در زورخانه و بدست آوردن مقام در ورزش و همچنین اعتبار خوب بین مردم به پهلوان معروف بود.پسر پهلوان محمد علی نام داشت.همنشینی پسرش با ایشان ودوستانش حس هنری وی را شکوفا کردو ازهمان سالها همیشه دنبال هنر بود.چند سالی به همین منوال درحجره ایشان گذشت.کم کم از آنجا به سرکار دیگری رفت تاکمک خرج پدرش باشد ودر کنار رفتن به مدرسه به گلیم بافی مشغول شد.

پس از فوت پدرش که 14ساله بود به داروخانه رفت و چند سالی به داروپیچی و سر زدن به بیماران برای دادن قرص و دارو گذراند تا کارمند دفتری اداره بهداشت شد.در طی این سالها همیشه با دوستان پی موسیقی و کارهای نمایشی بود.20 سال داشت که بارشته ورزشی ژیمناستیک آشنا شد و به فعالیت در آن پرداخت تا جایی که ده سال عضو تیم استان و صاحب مقام در سطح کشورشد.

در همان زمان پا به کاخ جوانان گذاشت و پله های ترقی را بالا رفت.درآن مکان در زمینه نمایش و موسیقی کار می کرد و خوشبختانه با کمک دوستان در کارش به اوج موفقیت رسید و خدا را سپاس مورد لطف قرار می گرفت و در سطح کشور به اجرای برنامه می پرداخت.

پس از انقلاب چند سالی از فعالیت هنری دور بود تا زمانی که با هنر سایه آشنا شد که البته درآن زمان در ایران به این سبک وجود نداشت.آنقدر علاقمند شد که سالیان متمادی با انگیزه فراوان و بدون داشتن آموزگار به تمرین پرداخت و پس از چندسال کارش را به روی صحنه آورد و به عنوان مبتکر هنر سایه با دست در ایران شناخته شد.خدا را سپاس هنرش را در بسیاری از کشورهای جهان به نمایش در آوردند و از کشورهای مختلف از او برای شرکت درجشنواره های سایه ای و نمایشی دعوت به عمل آوردند که تا به حال نیز ادامه  یافته است و به یاری خدا ادامه خواهد داشت.

تاکنون به لطف حق تعالی فعالیت کرده  و با یاری از بارگاه مقدسش به کار خود ادامه می دهد و برای شادی مردم گام بر می دارد.

منبع: وبسایت شخصی استاد طاهری زاده


 
 
"خوشنویسی" هنر بومی که قربانی مدرنیته شد/ خلاقیت در حال کمرنگ شدن
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱٢:۳٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ بهمن ۱۳٩٢
 
اصفهان - خبرگزاری مهر: شرایط بازار، شکل گیری حراجی ها، سفارشی شدن موضوع، قالب و حتی ابزار کار، هنرمند خوشنویس اصفهان را فرسنگ ها از مسیر خلاقیت به دور انداخته است.

به گزارش خبرنگار مهر، فراموشی هنرهای بومی ایران و به ویژه هنرهای دستی به معنای از یاد بردن بخشی از فرهنگ ایرانی است، فرهنگی که هنرمندان برجسته در قرون متمادی درصدد حفظ اصالت هایش بوده اند، اکنون مهر سکوت بر لب زده است.

اما هنر خوشنویسی، هنری که خورشید فروزانش، عمری سراسر شکوه و اقتدار داشته است، اکنون رو به افول می رود یا به عقیده بعضی در حال کمرنگ شدن است. ناتوانی هنر خوشنویسی در سال های اخیر به حدی مشهود است که آه از نهاد هنرمندان خوشنویس اصفهانی نیز برآورده است. هنرمندانی که هنوز شکوه هنرشان را بسته به مهارت های بی بدیل و خلاقیت های مرحوم کلهر، میرزا غلامرضایی و ... می دانند.

اکنون نبود خلاقیت در هنر خوشنویسی و سفارشی شدن این هنر اصیل هنرمندان خوشنویس اصفهانی را به فکر فروبرده تا چاره ای برای رفع این معضل بیاندیشند. به این منظور پای صحبت چند تن از هنرمندان خوشنویس اصفهانی می نشینیم تا دلایل سکون این هنر بومی و راهکارها ایجاد خلاقیت در آن را بررسی کنیم.

هنرمند به خودی خود به خلق اثر نمی پردازد

محسن سلیمانی، مدیر خانه خط حوزه هنری اصفهان با اشاره به اینکه عوامل بسیاری از جمله سفارشی شدن هنر، خلاقیت را از هنرمند سلب کرده است، گفت: در نگاه معاصر، هنرمند به خودی خود به خلق اثر نمی پردازد.

وی با اشاره به اینکه عوامل مختلفی در رکود خوشنویسی کشور سهیم شده است، افزود: در هنر خوشنویسی، عنصر خلاقیت، دچار رکود شده است که این اتفاق ها، گاهی محصول دیدگاه های ابزاری افرادی است که در این عرصه فعالیت می کنند.

مدیر خانه خط حوزه هنری اصفهان ادا مه داد: وضعیت پدید آمده در هنر خوشنویسی، وضعیت دلچسبی نیست. نگاه هنرمند به هنر، نگاهی ابزاری و مناسبتی شده است البته در این خصوص باید گفت که مشکل اصلی، عدم شناخت کافی از وضعیت هنر معاصر ایران است.

وی با بیان اینکه هیچ بخش آکادمیک و جدی در هنر خوشنویسی وجود ندارد، اظهار داشت: نیاز به ایجاد مراکزی است که چشم اندازهای بالاتر و بازتری را در هنر مد نظر قرار دهد و دستیابی به چنین امری نیز به ایجاد پژوهشکده خط و یا ایجاد رشته ای فنی، تخصصی و علمی در باب خوشنویسی، میسر است.