اصفهان23

با دیده شوق اصفهان را دیدم/ آثار قشنگ باستان را دیدم/ با نصف دگر، دگر مرا کاری نیست/ صد شکر که این نصف جهان را دیدم

آثار تاریخی اصفهان - پل خواجو
نویسنده : بهزاد سلطانی - ساعت ۱:٤۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ تیر ۱۳۸۸
 

پل خواجو نگو، صراط بگو                                 این سخن هم به احتیاط بگو

ملک الشعرای بهار

 

پل خواجو به دستور شاه عباس دوم در سال 1060 هجری قمری بر روی زاینده رود و به صورت امروزی آن ساخته شد. طبق گفته ی تاریخ نگاران، در جای کنونی پل خواجو پل دیگری از عصر تیموری وجود داشته که دیگر قابل استفاده نبوده و این پل به جای آن و در نزدیکی باغ سعادت آباد و عمارت آینه خانه ساخته شد.

پل خواجو


بعد ها در وسط این پل، ساختمان مخصوصی به نام بیگلربیگی بنا شد.

بیگلربیگی پل خواجو

 در باب ساختمان این پل و زمان ساختن آن و بانى ساختمان و کیفیت آن اقوال گوناگونى نوشته اند ولى آنچه مناسب به نظر مى رسد شرحى است که مؤلف تاریخچه ابنیه تاریخى اصفهانى در این باب نگاشته و از این رو نوشته مزبور عیناً نقل مى گردد.

زیر پل خواجو

 در انتهاى شرقى خیابان کمال اسماعیل و انتهاى جنوبى خیابان چهارباغ خواجو که به طرف تخت فولاد (گورستان قدیمی اصفهان) و راه یزد مى رود پل زیبا و تاریخى خواجو واقع شده - این پل بر روى خرابه هاى پل حسن بیک به وسیله شاه عباس دوم صفوى در سال (1065 ه) ساخته شده است. آن را با اسامى: پل خواجو - پل حسن بیک پل بابا رکن الدین - پل گبرها نوشته اند.

کاشی کاری پل خواجو


 تارونیه سیاح اروپائى نوشته است که در دو طرف خیابان این پل دو خانه وجود دارد که متعلق به شاه است و رودخانه در هیچ کجا بسترى به قشنگى این ندارد و چون این محل از همه جا گودتر است همین امر تا اندازهاى شاه عباس را وادار به ساختمان این پل نمود و چون محل گبرها آن طرف رودخانه بوده براى این که آنان از خیابان چهارباغ نگذرند و از این پل که راه را کوتاهتر مىنمود زودتر به منزل برسند ساخته شد و تاریخ آن 1057 تا 1077 هجرى است.

 

 و نیز نوشته شده است وقتى که پل به اتمام رسید به همان نام حسن بیک نامیده شد. این پل که طولش 150 متر و عرضش 14 و معبر آن 7/5 متر مىباشد از سنگ و آجر ساخته شده و 21 جوى و 26 چشمه دارد.

ورودی پل خواجو از سمت جنوب

منبع : اصفهان امروز